خسته ام از آرزوها ، آرزوهاي شعاري
شوق پرواز مجازي ، بالهاي استعاري




لحظه هاي کاغذي را، روز و شب تکرار کردن
خاطرات بايگاني،زندگي هاي اداري




آفتاب زرد و غمگين ، پله هاي رو به پايين
سقفهاي سرد و سنگين ، آسمانهاي اجاري




با نگاهي سر شکسته،چشمهايي پينه بسته
خسته از درهاي بسته، خسته از چشم انتظاري




صندلي هاي خميده،ميزهاي صف کشيده
خنده هاي لب پريده ، گريه هاي اختياري




عصر جدول هاي خالي، پارک هاي اين حوالي
پرسه هاي بي خيالي، نيمکت هاي خماري




رو نوشت روزها را،روي هم سنجاق کردم:
شنبه هاي بي پناهي ، جمعه هاي بي قراري




عاقبت پرونده ام را،با غبار آرزوها
خاک خواهد بست روزي ، باد خواهد برد باري




روي ميز خالي من، صفحه ي باز حوادث
در ستون تسليتها ، نامي از ما يادگاري


قیصر امین پور

لاک پشتی که دیروز
پروانه ای را سواری داد و
عبور کرد از کنار کودک
امروز ، تنها
از کنارم گذشت
رد پاهایش روی این کاغذ
به شکل بال پروانه ها نیست ؟ ...


واهه ارمن

ای خداوند ! یکی یار جفا کارش ده
دلبری عشوه گر و سرکش و خونخوارش ده

چند روزی ز پی تجربه بیمارش کن
با طبیبان دغا پیشه سر و کارش ده !

تا بداند که شب ما به چِسان میگذرد
درد عشقش ده و عشقش ده و بسیارش ده !


مولانا

قوري ز قلم قلم ز قوري تو عشق مني گوگو ري مگوري


ها شوخي كرديم :دي


يه رباعي از خيام هست بسيار صفا ميكنيم باش

چندان بخورم شراب کاین بوی شراب

آید ز تراب چون روم زیر تراب

گر بر سر خـاک من رسد مخموری

از بوی شراب من شود مست و خراب


در كل رباعيات خيام رو خوندش و به همتون توصيه مينماييم :دي

اگر سنگ،سنگ...
اگر آدمي ،آدمي است
اگر هر کسي جز خودش نيست
اگر اين همه آشکارا بديهي است




چرا هر شب و روز، هر بار
بناچار
هزاران دليل و سند لازم است،
که ثابت کند:
تو توئي؟




هزاران دليل و سند،
که ثابت کند...


قیصر امین پور

آنقدر دوستت دارم
که هر چه بخواهی همان را بخواهم
اگر بروی شادم
اگر بمانی شادتر
تو را شاد تر می خواهم
با من یا بی من
بی من اما
شادتر اگر باشی
کمی
- فقط کمی -
ناشادم
و این همان عشق است
عشق همین تفاوت است
همین تفاوت که به مویی بسته است
و چه بهتر که به موی تو بسته باشد
خواستن تو تنها يک مرز دارد
و آن نخواستن توست
و فقط يک مرز ديگر
و آن آزادي توست
تو را آزاد مي خواهم


" عبدا... صمدیان "

تو به من خندیدی
تو نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچه ی همسایه
سیب را دزدیدم
باغبان از پی من تیز دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلود به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز،
سالهاست که در گوش من آرام،
آرام
خش خش گام تو تکرارکنان
می دهد آزارم
و من اندیشه کنان غرق این پندارم
که چرا،
- باغچه ی کوچک ما سیب نداشت







حمبد مصدق

من به تو خندیدم چون نمی دانستم
تو به چه دلهره از باغچه همسایه
سیب را دزدیدی
ونمی دانستی
باغبان باغچه همسایه ، پدرپیر من است
من به تو خندیدم
تا که با خنده ی خود
پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم
بغض چشمان تو لیک،
لرزه انداخت به دستان من و
سیب دندان زده از دست من افتاد به خاک
دل من گفت برو،
چون نمی خواست به خاطر بسپارد
گریه تلخ تورا
ومن رفتم وهنوز...
سالهاست که در ذهن من آرام،آرام
حیرت وبغض تو تکرار کنان می دهد آزارم
ومن اندیشه کنان غرق این پندارم
که چه می شد ،اگر
باغچه کوچک ما سیب نداشت




فروغ فرخزاد

آن که سودا زده ی چشم تو بوده است منم
آن که از هر مژه صد چشم گشوده است منم
آن جفا دیده گرفتار وفا پیشه که چشم
بسته از غیر تو تا بر تو گشوده است منم
آن که در خاطره اش حرف وفا نیست تویی
و آن که آکنده ز مهر تو دل اوست منم
آن که در وادی عشق تو سر تسلیمش
رایگان بر کف اخلاص چنان کوفت منم

ديدي كه چگونه تورا نديد؟
ديدي كه چگونه به ريشت خنديد؟
ديدي كه چگونه لبخند زد و دلت را دزديد؟
همين است..
رسم عاشق كشي
رسم شيدا كشي،
تو نيز بگذر.
اما نه...
تو نيز بر ريش خود بخند،
بر سرو رويت ببند
تا نداند كسي
كه هستي.


درود

شاعرشم با عرض معذرت خودمم!